Bir markayla çalışmaya başladığımda ilk bakışlarımdan biri erişim yapısınadır ve tablo çoğu zaman şudur: Meta şifresi eski ajansın mailinde, Google Ads'e üç eski çalışanın kişisel Gmail'i yönetici, Instagram şifresi WhatsApp grubunda, reklam hesabının asıl sahibi ise... belirsiz. Bu yazı, hem marka tarafına hem ajans tarafına aynı düzeni öneriyor — çünkü iki tarafı da yakan aynı ihmal.
Önce en kritik kural: varlıkların sahibi marka olmalı
Şifre paylaşımından bile önce gelen konu bu. Reklam hesabı, piksel/veri kümesi, Instagram-Facebook varlıkları, Google Ads hesabı, GA4 mülkü, Tag Manager konteyneri, Merchant Center — bunların hepsinin sahibi markanın kendi Business Manager'ı / kurumsal Google hesabı olmalı; ajansa yalnızca partner erişimi verilmeli. Sahada en acı senaryo şu: reklam hesabı ajansın BM'inde açılmış, yıllarca veri ve öğrenme orada birikmiş, ilişki bitince marka sıfır geçmişle yeni hesap açmak zorunda kalmış. Piksel verisi, dönüşüm geçmişi, kalite skorları — hiçbiri taşınamıyor. Ajans kötü niyetli olmasa bile bu kurgu, markayı ajansa rehin bırakır. Kural basit: ödemeyi kimin yaptığından bağımsız, varlık kimin işine aitse BM'i onda durur.
Doğru onboarding: dört platformda aynı desen
Meta: Marka kendi Business Manager/işletme portföyünü kurar (yoksa bu, ajansın markaya yaptıracağı ilk iştir). Ajans, kendi BM'inden partner talebi gönderir; marka, hangi varlığa hangi seviyede erişim vereceğini seçer. Kimse kimseye şifre söylemez; ajans çalışanları kendi kişisel girişleriyle, ajansın BM'i üzerinden çalışır. Google Ads: Ajansın MCC'si (yönetici hesabı) markanın hesabına bağlantı talebi gönderir; marka kabul eder. Yönetici e-posta davetleri kişisel Gmail'lere değil, kurumsal adreslere yapılır. GA4 / Tag Manager: Kurumsal Google hesabına sahiplik, ajansa düzenleyici rol. Instagram özelinde: hesap Meta portföyüne bağlandıktan sonra paylaşım/yorum yönetimi planlama araçları ve Business Suite üzerinden yürür — uygulama şifresinin ajans telefonlarında dolaşmasına gerek kalmaz; bunun hesap güvenliği boyutunu Instagram önlemler yazısında anlattım.
Yetki seviyesi: herkese işi kadar
İkinci yaygın hata, erişim verirken tek seviyenin bilinmesi: tam yetki. Medya satın alan kişiye reklam yönetimi yeter; raporlama yapan analiste görüntüleme yeter; faturayla ilgilenen finansçıya ödeme rolü yeter. Tam yönetici yetkisi — kullanıcı ekleyip çıkarma, varlık silme — marka tarafında bir, bilemediniz iki kişide durmalı. Bu ilkesel bir titizlik değil, pratik bir sigorta: yanlışlıkla silinen dönüşüm işlemi, yanlış kişiye verilmiş admin yetkisinin en masum sonucudur.
Offboarding: ilişki biterken düzen bozulmasın
Doğru kurulmuş yapıda ajans değişimi yarım saatlik iştir: partner bağlantısı kaldırılır, MCC bağlantısı kesilir, GA4/GTM rolleri silinir — varlıklar, veri ve geçmiş markada kalır. Yanlış kurulmuş yapıda ise haftalarca süren bir "erişim arkeolojisi" başlar: kimde hangi şifre var, hangi hesap kimin mailine açılmış, eski ajans cevap veriyor mu... Çeyrekte bir yapılacak 15 dakikalık erişim denetimi — her platformda "kimlerin erişimi var?" listesinin gözden geçirilmesi — bu arkeolojiye hiç gerek bırakmaz. Ayrılan her çalışan ve biten her ajans ilişkisi, aynı gün erişim listesinden düşülür.
Özet: "Erişimleri ver" cümlesinin doğru karşılığı şifre göndermek değil; markanın sahip olduğu varlıklara, ajansın kurumsal kimliğiyle, rol bazlı bağlanmasıdır. Bu düzen ilk kurulumda bir saat ister; yokluğu, ilişkinin en gergin gününde markanın bütün reklam geçmişine mal olabilir.